Op 4 maart 2002 nam TSgt John Chapman samen met leden van SAL Team Six deel aan operatie Anaconda, die tot doel had de troepen van de Taliban en al-Qaida op grote schaal te vernietigen.

Die nacht zou een team van zeven man met een Chinook-helikopter naar de berg Takur Ghar in het oosten van Afghanistan vliegen om daar een observatiepost in te richten. Een AC-130 had het gebied kort daarvoor met een warmtebeeldcamera op vijanden afgezocht, maar niets kunnen ontdekken en was daarna afgedraaid om andere eenheden te steunen. Wat volgde, zou bekend worden als de “Slag om Takur Ghar”.

Het team had op de grond al technische problemen en moest van helikopter wisselen. Bovendien drong de tijd, want de zon zou snel opkomen. Op grond daarvan en van de “vijandvrij”-melding van het gunship besloot de groepscommandant van het radonteam direct op de berg te landen. Volgens militaire principes had men eigenlijk op veilige afstand moeten landen en het verkenningsdoel te voet moeten naderen.

Goed uitgeruste en getrainde opstandelingen hadden zich verscholen in bunkers onder het dikke pak sneeuw. Tijdens de nadering openden ze zo hevig het vuur op de Chinook dat de elektronica uitviel, er kort brand ontstond en Navy SEAL Neil Roberts in de chaos uit de laadklep viel. Nadat de helikopter ongeveer 10 km verderop een noodlanding had gemaakt, besloten de soldaten vrijwillig terug te vliegen naar de gevarenzone om hun kameraad te redden.

Zodra het team uit de helikopter stapte, kwam het onder zwaar mitrailleurvuur te liggen en nam het stelling in. Chapman riep echter een AC-130 op en vocht zich vervolgens in zijn eentje door de diepe sneeuw naar een van de bunkers, waar hij van dichtbij 2 vijanden doodde. Daarna vielen hij en zijn groepscommandant een tweede bunker aan, waarbij hij werd geraakt en neerging. Toen ook een ander teamlid werd neergeschoten, besloot de groepscommandant zich terug te trekken, zonder acht te slaan op Chapmans bewegingloze positie in het donker.

 

Ondanks zijn levensgevaarlijke verwonding kwam hij enige tijd later weer bij, hervatte hij het gevecht en schoot hij een vijand neer die op hem af stormde. Hoewel hij opnieuw werd geraakt, versloeg hij nog een opstandeling in een gevecht van man tegen man. Toen Chapman bij het ochtendgloren de helikopter van de Quick Reaction Force (QRF) hoorde, stormde hij een laatste keer uit zijn dekking en trok hij het vuur naar zich toe, zodat de vijand de helikopter niet in het vizier kon nemen. Met zijn munitie volledig verschoten en met 16 scherf- en schotwonden kreeg Chapman uiteindelijk een laatste treffer in het hart en stierf hij. Zijn optreden werd gefilmd door een CIA-drone met warmtebeeldcamera; die beelden hielpen later om de Medal of Honor af te dwingen.

Aan boord van de Chinook van de QRF zaten 19 Airborne Rangers, een Tactical Air Controller en 3 Pararescue Jumpers (PJ). Nog in de lucht kwam het toestel onder zo hevig vuur te liggen dat een boordschutter omkwam en beide piloten zwaargewond raakten. Met een heldhaftige manoeuvre wisten ze op het laatste moment onder aanhoudend RPG- en mitrailleurvuur een relatief veilige noodlanding te maken.

 

 

 

 

Ook de uitgestapte soldaten kwamen onder direct vuur te liggen en leden meteen zware verliezen. Enkele honderden vijandelijke strijders hadden zich in het bergmassief ingegraven en werden aangetrokken door het gevechtslawaai.


De rangers vochten zich door 1 meter diepe sneeuw een helling van 45 tot 70 graden op, terwijl ze vanuit versterkte, hoger gelegen stellingen onder vuur lagen van zware mitrailleurs en mortieren. De Tactical Air Controller vroeg keer op keer om luchtaanvallen van dichtbij (Danger Close). Evacuatie van de gewonden per helikopter was door het hevige vijandelijke vuur onmogelijk.

Het duurde uren voordat de Amerikaanse troepen de overhand kregen, alle gewonden konden evacueren en rond 20.00 uur lokale tijd eindelijk met de exfiltratie begonnen. In totaal verloren 7 Amerikaanse militairen tijdens de slag hun leven en raakten er 12 gewond. Er gingen 2 hoogontwikkelde Chinook-helikopters met grondradar verloren. Aan de andere kant werden in de urenlange gevechten ongeveer 200 vijandelijke strijders uitgeschakeld.

 

 

Helaas overleefde Navy SEAL Neil Roberts, die er in het begin uit de helikopter viel, de val waarschijnlijk wel en werd hij vlak voor de terugkeer van het team door opstandelingen geëxecuteerd. Over de precieze doodsoorzaak bestaat echter geen definitief uitsluitsel.


John A. Chapman kreeg voor zijn optreden tijdens de Slag om Takur Ghar eerst het Air Force Cross. Nadat de dronebeelden van de CIA opnieuw waren geanalyseerd, pleitte Deborah Lee James, bestuurlijk directeur van de Air Force, echter voor een opwaardering naar de Medal of Honor. Het marinecommando probeerde dat tegen te houden, omdat het dan zou moeten toegeven dat Chapman op het moment van de terugtocht nog leefde en dat hij was achtergelaten. Toch kreeg Chapman in augustus 2018 postuum de Medal of Honor en werd hij bevorderd tot Master Sergeant.

 

 

 

Lijst van de gesneuvelden:

U.S. Naval Special Warfare Development Group (DEVGRU):
PO1 Neil “Fifi” C. Roberts

U.S. Air Force Combat Controller:
TSgt John A. Chapman, geboren in 1965

U.S. Air Force Pararescuemen:
SrA Jason D. Cunningham

U.S. Army 75th Ranger Regiment:
CPL Matthew A. Commons
SGT Bradley S. Crose
SPC Marc A. Anderson

U.S. Army 160th Special Operations Aviation Regiment (Airborne):
SGT Philip “Spytech” Svitak

 

 

Opmerking van de auteur: vind je onze artikelen goed? Steun ons dan met een aankoop in onze Shop  (klik hier). We zijn dankbaar voor elke vorm van steun!