“BING”, DE PARACHUTISTENHOND

Als lid van het 13th Parachute Battalion („Overwinning of dood”) was hij een van de eerste honden die samen met hun eenheid per parachute het gevecht in sprongen. De kruising van een collie en een herdershond werd in 1944 door zijn baas aan het leger overgedragen, omdat die zijn honden niet meer kon voeren.

Eerst werd Bing eraan gewend om mee te vliegen in de lawaaierige, rammelende militaire toestellen en daar gewoon in het laadruim te blijven. Toen hem dat niets meer deed, begon het oefenen met parachutespringen. Bing en een paar andere honden kregen daarvoor kleine automatische parachutes op hun rug gegespt, oorspronkelijk ontworpen voor fietsen. Om de militaire honden ook echt uit het vliegtuig te krijgen, kregen ze een tijdlang voor de vlucht geen eten. De hondengeleiders sprongen dan als laatste in de rij met een stuk vlees de deur uit, gevolgd door hun viervoeter. Eenmaal op de grond moesten de diensthonden zowel bermbommen als vijandelijke soldaten opsporen, wat zeer effectief bleek.

Zijn eerste echte inzet had Bing op D-Day in 1944, waar hij door het Duitse luchtafweervuur niet uit het vliegtuig wilde springen. Wie niet springen wil, wordt gesprongen: even later landde de ParaDog in een boom, waar zijn menselijke kameraden hem pas 2 uur later vonden. Bing bleek een uitstekende en dappere speurhond, die meerdere maanden aan het front diende. In 1945 sprong hij opnieuw mee bij een paar grote luchtlandingsoperaties en steunde hij de Britse soldaten bij de verovering van Duitsland. Hij overleefde de oorlog en kreeg de Dickin Medal, de hoogste Britse onderscheiding voor dieren in de oorlog.

Later ging Bing terug naar zijn burgergezin, waar hij in 1955 stierf en op een dierenbegraafplaats werd begraven. Zijn vacht werd wel opgezet en is sindsdien samen met zijn parachute en zijn medaille in verschillende musea te zien.

 
 
Opmerking van de auteur: vind je onze artikelen goed? Steun ons dan met een aankoop in onze shop (klik hier). We zijn dankbaar voor elke vorm van steun!