DE RUGZAK-ATOOMBOM
Dat parachutisten en special forces met sprongbagage of zelfs met externe lasten springen, is niets bijzonders. De vrijevaller op de foto heeft echter geen gewone bagage tussen zijn benen hangen, maar een kernkop van 23 kg.
Deze kernwapens, SADM genoemd (Special Atomic Demolition Munitions), werden tijdens de Koude Oorlog in de jaren 60 ontwikkeld en konden door één man worden gedragen. Door hun geringe omvang was een relatief flexibele en onopgemerkte inzet achter de vijandelijke linies mogelijk, om infrastructuur als havens, fabrieken en energiecentrales te vernietigen. Met grotere versies moesten terreinvakken aan de Duits-Duitse grens worden afgesloten, om het oprukken van de in aantal superieure Sovjettroepen te bemoeilijken.
De W54-bom op de foto had een springkracht van ongeveer 1 kt (de bom op Hiroshima: ongeveer 15 kt) en moest door een tweemansteam worden verplaatst. Daarvoor werden via een speciale testprocedure leden van de Green Berets geselecteerd, die werden samengebracht in zogeheten „Green Light Teams”. De eerste man zou met de kernkop springen of via het water aan land komen. De tweede man ondersteunde bij het scherpstellen van de bom. Anders dan bij veel andere kernkoppen gold hier een uitzondering: mocht een van de soldaten uitvallen, dan kon de W54 ook door één soldaat alleen tot ontploffing worden gebracht. De zogeheten „Two-Man Rule” gold hier niet.
Zodra de tijdklok was ingesteld of de bom klaar was om via een draad tot ontsteking te worden gebracht, moesten de soldaten uitwijken. In werkelijkheid had de bom nooit diep genoeg begraven kunnen worden en waren de tijd en de afstand nooit genoeg geweest om gevaar voor de eigen mensen uit te sluiten. De ontstekingsdraad was in de vroege versies amper 100 m lang. Bovendien hadden de Green Light Teams de bom tot aan de detonatie moeten beveiligen.
Daarmee zouden de soldaten hoe dan ook binnen de explosieradius zitten en de volle lading fallout over zich heen krijgen. Het was een kamikazemissie, die godzijdank nooit scherp is uitgevoerd. Na felle kritiek – vooral uit Duitsland – werden de laatste 300 SADM’s in de jaren 80 uit Europa teruggetrokken en onklaar gemaakt.
Opmerking van de auteur: vind je onze artikelen goed? Steun ons dan met een aankoop in onze shop (klik hier). We zijn dankbaar voor elke vorm van steun!