GHOST TAPE NUMMER 10: OPERATIE WANDERING SOUL
Operatie Wandering Soul was een propagandacampagne van de Amerikaanse strijdkrachten tijdens de Vietnamoorlog.
De Amerikanen hoopten met psychologische oorlogvoering in te spelen op de angsten van veel Vietnamezen en zo het moreel van de Vietcong te ondermijnen.
Achter de operatie zat het idee van de „dwalende ziel” uit de Vietnamese cultuur. Dat houdt in dat de doden in hun geboortegrond begraven moeten worden, omdat hun ziel anders doelloos ronddwaalt, gekweld door pijn en verdriet. Volgens dat geloof kun je ze op de sterfdag opzoeken in de buurt van de plek waar ze zijn gestorven. De Vietnamezen eren die dode zielen op een feestdag door terug te keren naar de plek waar ze om het leven kwamen. De VS wilden dat in hun voordeel gebruiken en precies die ronddwalende zielen nabootsen, om de Vietcong tot opgeven te bewegen.
Ingenieurs van het 6th Psychological Operations Battalion (PSYOP) waren weken bezig om in een galmkamer griezelige, vervormde geluiden op te nemen: onder meer boeddhistische begrafenismuziek en stemmen van geesten van gesneuvelde Vietcong-strijders in het veld. Het doel was onrust bij de vijand te zaaien, zodat die zijn posten zou verlaten en bang of gedemoraliseerd zou uitwijken of het opgeven. De band, die „Ghost Tape Number Ten” werd genoemd, werd via draagbare luidsprekers buiten de Amerikaanse bases afgespeeld; soms werden er ook helikopters ingezet.
Naar verluidt was de Ghost Tape zo effectief dat de Amerikanen de opnamen niet mochten afspelen als er bevriende Zuid-Vietnamezen in de buurt waren. Hoe succesvol de operatie precies was, is niet bekend. De Vietcong openden meestal het vuur of werden zelf beschoten zodra ze de opnamen hoorden, wat het resultaat van de operatie vertekende.
De Amerikanen hoopten met psychologische oorlogvoering in te spelen op de angsten van veel Vietnamezen en zo het moreel van de Vietcong te ondermijnen.
Achter de operatie zat het idee van de „dwalende ziel” uit de Vietnamese cultuur. Dat houdt in dat de doden in hun geboortegrond begraven moeten worden, omdat hun ziel anders doelloos ronddwaalt, gekweld door pijn en verdriet. Volgens dat geloof kun je ze op de sterfdag opzoeken in de buurt van de plek waar ze zijn gestorven. De Vietnamezen eren die dode zielen op een feestdag door terug te keren naar de plek waar ze om het leven kwamen. De VS wilden dat in hun voordeel gebruiken en precies die ronddwalende zielen nabootsen, om de Vietcong tot opgeven te bewegen.
Ingenieurs van het 6th Psychological Operations Battalion (PSYOP) waren weken bezig om in een galmkamer griezelige, vervormde geluiden op te nemen: onder meer boeddhistische begrafenismuziek en stemmen van geesten van gesneuvelde Vietcong-strijders in het veld. Het doel was onrust bij de vijand te zaaien, zodat die zijn posten zou verlaten en bang of gedemoraliseerd zou uitwijken of het opgeven. De band, die „Ghost Tape Number Ten” werd genoemd, werd via draagbare luidsprekers buiten de Amerikaanse bases afgespeeld; soms werden er ook helikopters ingezet.
Naar verluidt was de Ghost Tape zo effectief dat de Amerikanen de opnamen niet mochten afspelen als er bevriende Zuid-Vietnamezen in de buurt waren. Hoe succesvol de operatie precies was, is niet bekend. De Vietcong openden meestal het vuur of werden zelf beschoten zodra ze de opnamen hoorden, wat het resultaat van de operatie vertekende.
Bij de propaganda-operatie hoorden ook pamfletten zoals dit:
De uilen roepen naar de zielen van de Vietcong
Die dwalende zielen zonder bestemming
Die talloze verschrikkingen onder de mensen verspreidden
Die dwalende zielen stierven in naamloze graven
KEER TERUG [naar de nationale regering] OF STERF
Opmerking van de auteur: vind je onze artikelen goed? Steun ons dan met een aankoop in onze shop (klik hier). We zijn dankbaar voor elke vorm van steun!