WAAROM DANIEL SEIBERT EEN HELD IS
Op 4 juni 2009 liep een Duitse verkenningspatrouille van 3 Fennek-verkenningsvoertuigen in Afghanistan in een hinderlaag. Het peloton van adjudant Daniel Seibert zat op dat moment maar een paar kilometer verderop en schoot met zijn Dingo's meteen te hulp.
Na 7 minuten was Seibert met zijn mannen ter plaatse: „Het gevecht speelde zich af bij het dorp Basoz. Daarvandaan kwamen de verkenners ons tegemoet. De patrouillecommandant stapte uit de Fennek. Ik zie hem nu nog voor me: helm op, geweer en handgranaat in de hand, en hij schreeuwt: 'Ze zitten overal!'” – herinnert Seibert zich later. Nadat zijn voertuigen het dorp waren binnengereden, moesten de soldaten afstijgen, omdat ze in de smalle steegjes niet goed konden optreden. Zo'n 10 opstandelingen liepen recht op de voertuigen af en werden bestreden door de MG-schutters die op de Dingo's waren achtergebleven. Hier liet de adjudant al zien hoe vastberaden en tegenwoordig van geest hij leidde: hij hield voortdurend het overzicht en zijn kalmte, terwijl RPG's insloegen in de muren van de huizen en zelfmoordterroristen aanvielen.
De vijand had duidelijk niet op zoveel weerstand gerekend en begon zijn gewonden en doden te bergen. Terwijl Seibert net het verdere optreden besprak met de patrouillecommandant, wisselden ineens 4 opstandelingen op maar 25 meter afstand van stelling. Een van hen bleef staan en opende het vuur; de kogels rukten de draagriem van het wapen van de patrouillecommandant en een stuk van zijn schoenzool. Zonder aarzelen bracht Seibert zijn wapen in de aanslag en schakelde hij de aanvaller uit, die hem en zijn kameraad bijna had doodgeschoten.
Door Seiberts uitstekende leiding en zijn instinctieve optreden in die duelsituatie vielen er die dag aan Duitse kant geen slachtoffers. De vijand, die in de meerderheid was, kreeg juist zware klappen en moest zich terugtrekken. Voor zijn daden kreeg Seibert op 22 januari 2010 het Ehrenkreuz der Bundeswehr für Tapferkeit.