GARY ROSE - HET EENMANSVELDHOSPITAAL
Op de openingsfoto wordt SGT Gary M. Rose door meerdere kameraden met een koud biertje ontvangen, nadat hij is teruggekeerd van een streng geheime commando-operatie 70 km achter de vijandelijke linies. Als Special Forces-hospik en lid van de beruchte MACV-SOG was hij verantwoordelijk voor de medische verzorging van 135 soldaten. Bijna allemaal bracht hij veilig thuis.
„Operation Tailwind” begon op 11 september 1970 in Laos, Vietnam, om de vijand bij verrassing te treffen en hem af te leiden van zijn eigenlijke tactiek. 120 Zuid-Vietnamese soldaten en 16 Amerikaanse special forces vlogen onder escorte van gevechtshelikopters diep het vijandelijke gebied in en kwamen nog voor de landing onder zwaar vuur te liggen.
Eenmaal op de grond doken de troepen meteen weg in het dichte oerwoud, terwijl het vijandelijke Nationale Volksleger troepen in het gebied samentrok om de indringers op te sporen. De hele dag door leverden beide partijen urenlange gevechten, en al snel had de eenheid haar eerste gewonden. Op een gegeven moment lagen die gewonde soldaten zelfs buiten de beveiligde zone van de eigen troepen en dreigden ze door de vijand te worden gevangen genomen. Rose redde ze allemaal: hij stormde onder vijandelijk vuur naar voren en sleepte zijn gewonde kameraden terug in veiligheid, terwijl hij zelf voor het dekkingsvuur zorgde.
Bij een van die onbaatzuchtige reddingsacties raakte hij door een RPG-2 gewond aan zijn voet, waardoor hij tijdens marsen een stok als kruk moest gebruiken. Dat weerhield hem er niet van de vele gewonden te behandelen; daarvoor liet hij zelfs slaap en eten staan. Aan zijn inzet is het te danken dat de eenheid ondanks de vijandelijke tegenaanvallen gevechtsklaar bleef en onder meer een kamp van de NVA volkomen verrassend innam, waarbij belangrijke documenten werden buitgemaakt. Als het commando 's nachts een kamp opsloeg, groef hij stellingen om de gewonden aan het vijandelijke vuur te onttrekken. Daarnaast maakte hij geïmproviseerde brancards van stokken en draagbanden om het groeiende aantal gewonde kameraden aan te kunnen.
Op 14 september, de laatste dag van de operatie, kreeg de compagnie na de vernietiging van nog een kamp van een Forward Air Controller (FAC) te horen dat ruim 500 vijanden oprukten naar hun positie. Ondersteund door gevechtshelikopters trok de compagnie naar een landingszone en bouwde daar een beveiligingsring op, terwijl de pelotons een voor een aan boord gingen. Toen het Nationale Volksleger van alle kanten aanviel en nog meer verliezen veroorzaakte, stelde Rose zich opnieuw bloot aan het vijandelijke vuur om de doden en gewonden te bergen en te behandelen. Hij hielp ze de helikopter in en stapte zelf pas in de laatste evacuatiehelikopter.
Kort nadat de helikopter was opgestegen, werd hij geraakt door vijandelijk luchtafweervuur, waardoor de motor op 1.400 m hoogte uitviel. Rose kreeg te horen dat een doorgunner een schot in de nek had opgelopen; hij begon meteen met de verzorging en redde het leven van de marinier. Even later stortte de helikopter na een paar honderd meter neer en werd Rose uit de cabine geslingerd. Terwijl de hospik zelf nog versuft en gewond was, kroop hij terug het wrak in om de gewonde en bewusteloze soldaten eruit te trekken, in de wetenschap dat het toestel elk moment kon exploderen. Hij behandelde zijn gewonde kameraden tot er een andere reddingshelikopter arriveerde, die de mannen uiteindelijk veilig terugvloog naar de basis. Tijdens de operatie had Rose in totaal 60 tot 70 soldaten verzorgd. Alle Amerikanen en meer dan de helft van de Zuid-Vietnamezen waren gewond geraakt; slechts drie van hen kwamen om.
Rose werd meteen voorgedragen voor de Medal of Honor, maar vanwege de geheimhouding van de missie in Laos werd de onderscheiding teruggebracht tot het Distinguished Service Cross. Na een nieuw onderzoek naar het voorval kreeg de inmiddels 60-jarige Vietnamveteraan op 23 oktober 2017 alsnog de verdiende Medal of Honor.
Opmerking van de auteur: vind je onze artikelen goed? Steun ons dan met een aankoop in onze shop (klik hier). We zijn dankbaar voor elke vorm van steun!