EEN SCHULD DIE NIET KAN WORDEN INGELOST
In een land dat de meesten nauwelijks op een kaart kunnen aanwijzen, in een complex dat maar weinigen de moed hebben te betreden, hebben mannen uit mijn vorige leven de strijd naar onze vijand gebracht.
In dat complex troffen ze mannen aan die vijf keer per dag bidden voor jouw ondergang. Die mannen kennen mij niet, ze kennen jou niet en ze kennen Amerika niet. Ze begrijpen ons medeleven niet, onze vrijheden niet, onze tolerantie niet. Ik weet dat het lijkt alsof die dingen op dit moment zoek zijn, maar ze zijn er nog, en ik weet dat ze terugkomen. Ons vermogen daartoe is grenzeloos en wordt alleen overtroffen door hun haat tegen jou. Het maakt ze niet uit waar jij in gelooft; het maakt ze niet uit welke politieke mening je hebt. Het maakt ze niet uit of je links staat of rechts, liberaal of conservatief, pacifist of krijger. Het maakt ze niet uit hoe sterk je gelooft in diversiteit, gelijkheid of vrijheid van meningsuiting.
Het spijt me
Het spijt me dat je nooit de adem hebt geroken van een man die je wil doden. Het spijt me dat je nooit het alarm door je lichaam hebt voelen gaan, die mix van angst en adrenaline, terwijl je naar het gevecht toe beweegt in plaats van ervan weg te lopen. Het spijt me dat je nooit iemand om hulp hebt horen roepen, of zelf om hulp hebt geroepen en op de moed van anderen moest vertrouwen om thuis te komen. Het spijt me dat je nooit het zout van je eigen tranen hebt geproefd, terwijl je bij met vlaggen bedekte kisten stond en mannen begroef die je je vrienden mocht noemen. Ik gun je die ervaringen niet, maar ik zou willen dat je ze had. Ze zouden veranderen hoe je handelt, wat je belangrijk vindt en waar je dankbaar voor bent. Je opent je ogen sneller en je mond langzamer.
De meesten zullen nooit begrijpen welk offer nodig is om de mannen uit dat complex bij onze voordeur weg te houden, maar het zou geen kwaad kunnen om het te proberen. Het zou geen kwaad kunnen om even stil te staan bij de offers die anderen voor jou brengen, of ze jouw mening nu delen of niet. Het zou geen kwaad kunnen om even te bedenken wat het onophoudelijk kost aan familie, vrienden en geliefden die achterblijven. Ideeën worden niet beschermd door woorden. Papier mag dan de fundamenten en principes van deze natie beschrijven, het is bloed dat ze beschermt.
In dat complex heeft een man die je nooit hebt ontmoet alles gegeven wat hij had, zodat JIJ de vrijheid hebt om te denken, te spreken en te handelen zoals je zelf wilt. Hij ging daarheen voor ons allemaal, of je hem nu liefhad of haatte waar hij voor stond. Hij ging daarheen om de kans en het voorrecht te bewaren om te geloven, te zijn en te worden wat we willen. Dit land, en ieder mens die binnen zijn grenzen leeft en onder zijn vlag staat, heeft een schuld aan die man. We zijn hem alles verschuldigd. We zijn hem het respect verschuldigd dat zijn offer verdient.
Bedanken is niet genoeg.
We sturen onze besten en verliezen ze in de strijd tegen het ergste wat deze wereld te bieden heeft. Wil je hun offer respecteren en eren, dan moet het meer zijn dan woorden. Je moet het leven.
Neem een minuut en kijk om je heen. Neem het in je op, alles. Het goede, het slechte en het lelijke. Je hebt elke dag de keuze in welke categorie je wilt horen en welke richting je op wilt. Je hebt die keuze omdat de besten onder ons, de besten die we ooit te bieden hadden, ervoor hebben gevochten, ervoor hebben gebloed en ervoor zijn gestorven.
Vergeet dat nooit.
Tekst van Andy Stumpf, voormalig Navy SEAL: „A Debt That Cannot Be Repaid“