Straaljagerpiloot Ian Watson had zich er eigenlijk al bij neergelegd dat hij de schietstoel moest gebruiken toen hem midden boven de Atlantische Oceaan de brandstof opraakte. Gelukkig ontdekte hij op het laatste moment een passerend containerschip dat nog net als landingsplaats kon dienen.
Ondanks zijn onvoltooide opleiding werd de 25-jarige luitenant op 6 juni 1983 naar een NAVO-oefening voor de Portugese kust gestuurd. Het doel: met het VTOL-toestel een Frans vliegdekschip opsporen onder gevechtsomstandigheden. Dat betekende volledige radiostilte met uitgeschakelde radar, om de „vijand“ een zo laag mogelijk elektromagnetisch profiel te bieden.
De verkenning voerde Watson met succes uit, maar voor de terugvlucht lieten de radio en de radar zich plotseling niet meer inschakelen. Urenlang zocht de Britse piloot tevergeefs naar zijn eigen vliegdekschip. Toen de brandstofnaald uiteindelijk op nul stond, zag hij nog maar één mogelijkheid: met zijn laatste brandstof koerste hij naar een bekende scheepvaartroute, waar de kans om een schip tegen te komen het grootst was. Zou hij door brandstofgebrek neerstorten, dan kon hij daar tenminste snel gered worden. Maar net toen hij op het punt stond eruit te schieten en de jet van 7 miljoen dollar in het water te laten storten, ontdekte hij aan de horizon een Spaans containerschip.
De bemanning van het schip keek vreemd op toen er plotseling een Harrier van de Royal Navy boven hen hing, om vervolgens op volle snelheid een relatief goede landing te maken. Vier dagen later bereikte het schip zijn bestemmingshaven op de Canarische Eilanden, nog altijd met de jet aan boord. De Britse marine betaalde uiteindelijk een beloning van 570.000 pond en de Harrier kon inderdaad weer luchtwaardig worden gemaakt.
2 reacties
Andreas Fecker
1983 wurde der junge Harrier Pilot Ian »Soapy« Watson zu einer Search and Rescue Übung der Royal Navy auf einen Flugzeugträger in den Atlantik abkommandiert. Er erwischte ein Flugzeug, bei dem schon tags zuvor der Funk nicht in Ordnung gewesen war. Während er versuchte, mit seinem Schiff über Funk in Verbindung zu treten, verirrte er sich über den Weiten des Ozeans und der Treibstoff ging zur Neige. Da entdeckte er auf seinem Radar ein Frachtschiff und setzte den Harrier mit dem letzten Tropfen Sprit zwischen zwei Ladekränen auf die Container. Das Schiff war unterwegs nach Lissabon. Nach maritimem Brauch stand der Reederei ein Rettungserlös zu (Salvage Money). Man einigte sich auf 1,14 Millionen Dollar, von denen drei Fünftel an die Crew ging. Soapys Kommandeur rügte ihn öffentlich dafür, dass er sich trotz all seines Navigationsequipments verirren konnte. Soapy Watson bat um eine Untersuchung. Dort kam heraus, dass das Flugzeug gar nicht hätte geflogen werden dürfen, und dass der 25-jährige seine Ausbildung zum Piloten erst zu 75% abgeschlossen hatte, bevor er zu diesem Einsatz praktisch gezwungen wurde. Schließlich erhielt er auch noch die Anerkennung dafür, das Flugzeug gerettet zu haben.
(aus Andreas Fecker: 333 Superlative und Kuriositäten der Luftfahrt)
Andreas david
Wenn man sich überlegt, was heute für alte warbirds, die während des Krieges abgestürzt sind, wieder flugtauglich gemacht werden, so wie alte me 109er, spitfires, Mustangs o.ä., dann sieht der harrier, ist übrigens ein sehr harrier, noch richtig fit aus. Tolle story 👍
Laat een reactie achter